Қанипа жеңгейдің мұңы

Брюс Лилердің қызығы кетіп, Ван Даммдар сахнаны жыртып жатқан кездер ғой. Шешесстің. Ауылда видеомагнитофоны бар үй — құдайдың үйі. Ол — Зұлқаштың үйі. Білә, бір емес, екі видеоплеері бар еді. Әуелде ақшаға көрсетіп, пайда таппақ болған Зұлқаш, кейін «шешессігейінш, жігіттер рақатын көрмесе — қотағыма керек пе!» деп, сарайын айқара ашып тастады. Бір шарт: қарайтын кассетаны өзің тауып әкелесің, ол үйдегілердің барлығы қаралып болған. Сөйтіп, біздер төбелес, ал Жұмат аға — порно кассета апарып, күндер өтіп жатты. Жұматты порно әбден меңдеді: жұмыстан келе сала Зұлқаштың үйіне тартады. Арғы бөлмеде оның «сік шешесс, сік нақ, аяма білә, өтірік жылайд қаншық нақ!» деген каменттері естіліп жататын. Айтпақшы, Жұмат порно қарайтын күні қақпаны құлыптап тастаймыз, біреу кіріп келсе ұят боп қалар деп. Солай күндер өтіп жатты. Бір күні, демалыс күні ме, Жұмат бір құшақ кассета әкеліп, таңнан қара кешке дейін отырды. Ақыры әйелі Қанипа іздеп келді. -Шық-әй Жұмат оңбаған, боғыңмен жасты баламен көргенсіз кино қарап отырсың ғой, білем бәрін! — дейд. — Қой апа, Жұмат аға жоқ үйде, шын айтамыз! — дейміз біздер өтірік. — Оңбағандар! Әй балалар, анаған ана бәле киноны көрсетпеңдер, ол оңбағандар содан көріп алғандарын маған істегісі келіп жүр, ал керек болса! — деді Қанипа жеңгей кетіп бара жатып. Біләәә, тап сол күнгідей бұттан кетпеген шығармыз нақ әлі