АРЫСТАН МЕН ҚОЯН

Арыстан жарлық шығарыпты. Барлық аң оған ет тағамдарын әкеліп беруі тиіс екен. Егер әкелмесе бастарынан қотағымен ұруға ант-су ішіпті. Қоян сорлы ет таба алмайды. Тышқанды да қуалайды, бақаны да қуалайды. Ұстай алмайды. «Зайып ал» деп бір мешок капуста әкеледі. Арыстан қоянның әкелген тамағын көріп: -Білә, сен менің жарлығымды естідің ғой ие? -Естідім. -Ет тағамы болсын деп айттым ба? -Айттыңыз. -Сен капуста әкелдің. Енді не істейтінімді білесің ғой, солай ма? -Білем. -Ендеше өз обалың өзіңе!-деп қоянның басынан қотағымен бір салады. Анау күліп жібереді. Тағы бір ұрады, сықылықтап тұрып күледі. Үшінші жолы ұрғанда қоян қарқылдап тұрып күледі. Арыстан: -Білә, неменеңе жетісіп күліп тұрсың нақ?-дейді. Қоян болса: -Ареке, жігіттің екі сөйлегені өлгені. Сіз сөзіңізде тұрыңыз енді, әне кірпі бір дорба алма әкеле жатыр-депті.