Каша

Бір отбасының жексенбі күні таңғы аста каша жейтін әдеті болыпты. Бірақ, отағасы да, әйелі де, екі ұлы да кашадан зайып алы шығып кетсе керек. Ұлдардың бірі 10 жаста, үлкені 13 те екен. Бір күні жексенбіде тағы да үстелге каша қойылады. Ешкімнің жегісі келмейді. Бір кезде әйелі: -Басым ауырып, мазам болмай тұр. Жата тұрайын,-деп үстелден тұрып кетеді. Арада 5 минут өтеді. Енді отағасы "әңгіме" бастайды. -Балалар сендер кашаларыңды жей беріңдер. Менің жегім келмей тұр. Мамаларың ауырып қалған тәрізді. Барып көріп келейін,-деп отағасы да тұрып кетеді. Екі ұл үн-түнсіз бір-біріне қарап отыра береді. Арада 5, 10, жоқ 20 минут өтеді. Бір кезде үлкен бала інісіне: -Сен кашаңды жей бер, мен папам мен мамама барып келейін. Мамамның басы ауырып тұр ғой,-деп ол да спалныйға кіріп кетеді. Арада 20 секунд өтпестен, үлкен ұл жүгіріп келеді де, кашаны апыл-ғұпыл жей бастайды. Сонда кішісі: -Аға, бағана каша жегің келмей отыр еді, енді неге жеп жатырсың?-деп сұрайды. Ал, ағасы болса: -Білә, каша жемегендерді папам артынан сігеді екен,-деп жауап беріпті.