Жоқтау

Бiр ақын келiншек болған екен.Үйiнде қонақтап отырған байының жолдастары,қымыз iшiп қызып отқанда: -«Ей қатын, сенiн байың өлсе қалай жоқтайсың, жоқташы көрейiк», дептi.Сонда келiншек: -Тiрi адамды қалай жоқтаймын? Тәйт ары, жаман сөз айтпаңдар деген екен.Сонда байы: -Мен шынымен өлсем калай жоқтайсын, естiп кетейiн, жоқташы кәне, деп қоймапты. Ендеше тыңдаңдар деп, келiншектiң айтқаны: -«Байым етiк тiгушi едi, Күнде менi сiгушi едi. Ендi етiктi кiм тiгедi… Түнде менi кiм сiгедi? Дайындалушы едiм бесiннен, Таң атқанша түспеушi-ем төсiңнен. Сүңгуiр үйрек секiлдi. Сүңгiткенiң кетпейдi есiмнен. Азанға құлақ аспаушы-ем, Дәретке де бармаушы-ем, Астына жұмсақ болсын деп. Тасағының да жүнiн алмаушы-ем. Артам ба қолды бөтенге, Осылай зарлап өтем бе. Ыржитып қойып сiгушi-ең Қос дорбаң тиiп көтенге. Жаюлы төсек жатағың, Жасыңнан шықты-ау атағың. Мен жоқтамай кiм жоқтайды Екi жарым қарыс қотағын, деген екен.