Балалық шаққа үшбұрыш төртбу хат

Айналайын, бақ құсым, Аман-есен жүрмісің… Аааа а, Аааа а, Аааа а, Аааа а! Әжесстің, балалық шағым — осы бір — жетімнің өлеңін жылап отырып жылатып айтатын лібәд кластасыммен бірге өтті. Қыздар да соныкі, мұғалімдер де соныкі. Шешесстің, қызғаныштан бұратылып қалатынмын. Сен апайдың сөмкесін көтерісесің, ағайдың мектептен ұрлаған ағашын тасып бересің, қыздарға үнді фильмдеріндегі қатындардың фотосын тауып бересің, ал ана лібәд болса домбырасымен: Айналайын, бақ құсым, Аман-есен жүрмісің… Аааа а, Аааа а, Аааа а, Аааа а! — деп зарлап береді, бітті шешесс, барлығы — соныкі. Оқымаса да — бес, оқыса да — бес. Рахат шешесс!!! Демалыста мектептің қарын шығаруға көмектесесің; кітап түптеуге көмектесесің, шаңғыларды жөндейсің, ал анау болса: Айналайын, бақ құсым, Аман-есен жүрмісің… Аааа а, Аааа а, Аааа а, Аааа а! — дейді де қояды, сый-сияпат, құрмет-респекттің барлығы соған, кесіп ала ғой нақ! Әнасстың, қатындарға (ол кезде кейбіреулері қыз болса керек) киноға билет алып бересің, таптырмайтын кассета тауып бересің, ойлайсың, бір күліп қарайтындай іс жасадым ғой деп. Бірақ ертеңіне анау актив залда: Айналайын, бақ құсым, Аман-есен жүрмісің… Аааа а, Аааа а, Аааа а, Аааа а! — деп зарлап беріп, бітті — қатындар сол жерде шешініп жата қалады! Бұл неғылған ептібайымайдтық екенін түсінбестен есейіп кеттім ақыры. Егер уақыт тракторын беріп, «балалық шаққа қайтасың ба?» десе, уақыт плазматронын рульде отырған адамның көтіне ыстықтай тығып жіберіп, өзін почкіден «мә, шешесс!», «мә, шешесс!» деп аямай тебер едім, сукіні!