Кімді аяймыз?

Тұяғы бүтін тұлпар жоқ, қанаты бүтін сұңқар жоқ. Иә, бауыры бүтін кім бар дейсің?! Қойны толмас қара жер жасты да, кәріні де талғамастан жұтып жатыр ғой әйтеуір… Жақынымыздың көрер жарығы, татар дәмі таусылып, бақиға аттанғанда етегіміз жасқа толып еңірейміз кеп… Ойлап қарасам, біз сол қаза болған жанды емес, өзімізді аяғандықтан жылайтын сындымыз. Ол адамсыз алдағы күндерді елестете алмағандықтан, оның бұл фәниде жоқтығына көңіл иландырудың қиындығынан, оған деген сағыныштың санаға салар салмағын ұғынғандықтан… Рас, өзімізді аяймыз!