Ұятсыз анекдот

Коля досымнан естігем, осы анекдотты. Ұятсыздар қатарына қабылдау кезінде айтылатын «дұғасы» оның. Онымен танысқаныма тура он бір жыл болыпты бүгін. Соның құрметіне жазып отырмын. Баяғыда немістер орыстың деревнясын басып, жұрттың қырғанын қырып, байлағанын байлап алыпты. Әйелдердің бәрін зорлап болған соң, іштері пыса бастаған фрицтер ойын ойнамақшы болады. Еркектердің бәрін тыр жалаңаш шешіндіріп қойып, әйелдердің көзін байлапты. "Қай әйел өз күйеуін әпшуін ұстап таныса, екеуін де тірі қалдырамыз. Танымаса, екеуін де атып тастаймыз" депті. Содан, бірінші әйел әпшу сипауға көшпей ме: «менікі емес, менікі емес, менікі емес, менікі!». Дұрыс, екеуі. босатады. Сөйтіп, әйелдер бірінен кейін бірі, тапқаны тауып, таппағаны атылып, кетіп жатса керек. Кезекті бір әйел бәрін сипап келе жатыр дейді: «Менікі емес, менікі емес, менікі емес, менікі емес, менікі емес… ой, мынау опшым біздің ауылдан емес!»