Саяси қиалог

БҚШ: Cаламатсыз ба? ТШ: Не керек наху? БҚШ: Сонша боқтағаныңыз не, сыпайы сөйлесуге болады ғой… ТШ: Жемеші нақ. Бұйымтайыңды айт, усиқыланбай. БҚШ: Ой, зачем так сразу, мирны шеше аламыз ғой… ТШ: Жоғал нақ, өз үйіңде шеш. БҚШ: Артық кетсем… ТШ: Ой, похуй маған, артық кеттің ба, жыртық кеттің ба, сибалса давай. БҚШ: Попроще сөйлесейш, бауырым. Попроще… ТШ: Әйтпесе не нақ? БҚШ: Жоқ, ештеңе, қарапайым болайық, сәлеміміз түзу болсын, сізде жоқ зат бізде бар, бізде жоқ зат сізде бар… иә… іі… бізде тауар, қару, өнер ііі, жаңағы сізде мұнай дегендей… ТШ: Сен мені қорқытып тұрсың ба? БҚШ: Құдай сақтасын… Жай, өстіп жүре бересіңдер ме дегенім ғой, жабайы боп. ТШ: Сені тігіп бара ма біз қалай жүретініміз? Не шаруаң бар бізде? БҚШ: Ааа… Қайдан білейік. Ей, мейлің, өздерің біліңдер енді. Ертең жылап жүрмесеңдер болды. ТШ: Ей, гандон, кім жылайд? Жібер нақ, кімің бар. БҚШ: Інім… қой деймін енді… Ұяяят болаааад. Ана Ресей не дейд, Қытай не дейд көрсе, көтін ашып күледі ғо… ТШ: Інің болмай кетейін. Поқ, дедім ғо маған. Ресейіңе де, Қытайыңа да. Тарт қолыңды сукі, ұстама… БҚШ: Ұят болааад, інім қой дейм… айқайлама ТШ: Тарт дейм қолыңды сукі, ұстама… аааа… Он минуттан кейін БҚШ дамбалын киіп жатып, «білә, сонша қарсыласқандай-ақ, полюбовно шеше салатын нәрсе еді ғо»